|
|
| Saturday, 7-Jun-2008 12:39 |
Email | Share |  | Bookmark |
|
The Levee Palace of Cyrus-Pasargadae(کاخ بارعام کورش- پاسارگاد )
|
|
کاخ بار عام کورش - پاسارگاد
محل بنای این کاخ به گونه ای برگزیده شده است که از کاخ های اختصاصی جدا باشد
وسعت کاخ 2472 متر مربع است و در محور شمال غربی - جنوب شرقی ساخته شده است
مجموعه کاخ از چند بخش تشکیل گردیده است . یک تالار وسیع 8 ستونی در مرکز قرار دارد
وسعت این تالار 705 متر مربع است و از کف سازی آن تنها بخش کوچکی بر جای مانده است
ارتفاع تالار چنان بلند بوده است که چند متر از سقف ایوانهای اطراف بالا می زده است
و در دیوار های بالایی آن روزنه هایی برای تابیدن نور به داخل تعبیه کرده بودند
از 8 ستون این تالار تنها یک ستون هنوز پابرجاست و ارتفاع آن حدود 13 متر است
زیر ستونها و سرستونهای تالار مرکزی از سنگ سیاه و قلمه ی ستونها از سنگ سفید ساخته شده است
دیگر ستونهای تالار در زمان اتابکان برای ساختن مسجدی در اطراف آرامگاه کورش به آنجا منتقل شده بود
که هم اکنون به محل اصلی بازگردانیده شده است
تالار مرکزی از چهار درگاه به چهار ایوان ارتباط دارد . درگاه ها و ستونهای ایوان ها از سنگ سیاه بوده است
در گاه شمال غربی ، با نقش پای انسان و عقاب به یک ایوان 16 ستونی ارتباط دارد
درگاه شمال شرقی نیز به بزرگترین ایوان کاخ که 48 ستون داشته ارتباط دارد
درگاه جنوب شرقی با نقش انسان ، ماهی و گاو به یک ایوان 16 ستونی راه دارد
در این ایوان تنها یک جرز بر جای مانده است که یکی از کهن ترین کتیبه های میخی بر آن حک شده است
این کتیبه به سه زبان پارسی باستان ، عیلامی و بابِلی نوشته شده و متن آن چنین است
((آدم کورش خشاینی به هخامنشی یه ))
(( من کورش شاه هخامنشی ام ))
درگاه جنوب غربی با نقش پای انسان و حیوان به ایوانی 28 ستونی راه دارد
ظاهرا این نقوش درگاه ها از سنن آشوری و دیگر ملل الهام گرفته است ،
اما ایرانیان به آنها معانی متناسب با روحیات و باورهای خود را می داده اند
در دو سوی این ایوان دو اتاق وسیع قرار داشته است
دو جرز جلوی این ایوان هنوز پابرجاست اما بخش بالایی که کتیبه داشته از بین رفته است
این کاخ احتمالا پس از کاخ دروازه ( کاخ انسان بالدار ) ساخته شده است
|
|
|
|
|
|
| Monday, 26-May-2008 11:53 |
Email | Share | | Bookmark |
|
The Cyrus Private Palace( کاخ اختصاصی کورش بزرگ در پاسارگاد )
|
|
کاخ اختصاصی کورش بزرگ
این کاخ در 1300 متری شمال غربی آرامگاه کورش قرار گرفته است و 3192 متر مربع زیر بنا داشته است
طرح و جزئیات معماری آن یک بنای اختصاصی را معرفی می کند . بخشهای این کاخ عبارتند از
یک تالار مرکزی و دو ایوان در غرب و شرق و دو محوطه باز در شمال و جنوب
تالار مرکزی دارای دارای 30 عدد ستون در ردیفهای پنج و ششتایی بوده است با زیر ستونهای مکعبی دو پله ای که از سنگ سیاه
و سفید تشکیل شده بوده اند و تزئینات بسیار زیبایی داشته بوده اند . قسمتهای بالائی ستونها از چوب بوده که روی آنرا
گچ کاری با تزئینات گل و بوته ای و مارپیچ به رنگهای آبی و زرد و سفید و قرمز آراسته بودند . از نوع و جنس سرستونهای
این تالار اطلاعی در دست نیست
ده عدد جرز آجری مکعب شکل نیز در دو سمت تالار بوده است . این تالار دو در اصلی و دو در فرعی داشته است که همگی
از سنگ سیاه بوده است . درهای اصلی به ایوانهای شمال غربی و جنوب شرقی راه داشته اند . ایوان جنوب شرقی که به
ایوان تخت نیز معروف است ، داری 2 ردیف بیست تایی ستون بوده است
جهت این ایوان رو به سوی باغ شاهی و آب نماهای سنگی بوده است . درست در مرکز این ایوان و رو به باغ جایگاه
تخت مانندی از جنس سنگ مشخص است که احتمالا جایگاه استقرار شاه بوده است . پیرامون این ایوان نشیمنگاهی
به صورت نیمکت در نظر گرفته بودند که با سنگ سیاه پوشیده شده بوده است . استفاده از سنگ سیاه در کف ایوان نیز
بر زیبائی آن می افزوده است
در انتهای جنوب غربی این ایوان تنها جرز سنگی بر جای مانده از این کاخ دیده می شود که کتیبه ای میخی به زبان پارسی باستان
عیلامی و بابلی به آن نقش شده که ترجمه آن چنین است
(( من هستم کورش شاه هخامنشی ))
درگاه اصلی دیگر ، تالار را به ایوان شمال غربی پیوند می دهد . در این درگاه نقشی از پادشاه و مستخدم
چتردار یا مگس پران دار که همراه اوست دیده می شود و همانندی بسیاری به نقوش تخت جمشید دارد
|
|
|
|
|
|
| Thursday, 15-May-2008 13:19 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Pasargadae&Tomb Of The Great Cyrus(پاسارگاد وآرامگاه کوروش بزرگ)
|
|
مجموعه میراث جهانی پاسارگاد مجموعهای از آثار باستانی برجایمانده از دوران هخامنشی است که در ۷۰ کیلومتری شمال مرودشت در منطقهٔ پاسارگاد استان فارس واقع شدهاست
این مجموعه دربرگیرندهٔ ابنیهای چون کاخ دروازه، پل، کاخ بار عام، کاخ اختصاصی، دو کوشک، آبنماهای باغ شاهی، آرامگاه کمبوجیه، استحکامات دفاعی تل تخت، کاروانسرای مظفری، آرامگاه کوروش بزرگ، محوطهٔ مقدس و تنگه بلاغی است
این مجموعه، پنجمین مجموعهٔ ثبتشده در فهرست آثار میراث جهانی در ایران است که طی جلسه یونسکو که در تیرماه سال ۱۳۸۳ در چین برگزار شد به علت دارا بودن شاخصهای فراوان با صد در صد آرا در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید. هر اثر که در فهرست جهانی یونسکو جای میگیرد:طبق کنوانسیون میراث طبیعی و تاریخی باید از سوی کشور نگهدارندهٔ اثر مورد توجه ویژه قرار گیرد و انجام هرگونه اقدامی در به خطر افتادن آن ممنوع است
شهر باستانی پاسارگاد نخستین پایتخت شاهنشاهی هخامنشی در قلب استان فارس، در دشت رودخانه پُلوار قرار دارد. نام شهر «اردوگاه پارس» دلالت از موقعیت مکانی شهر دارد. شهر توسط کوروش بزرگ (کوروش دوم) در سدهٔ ششم قبل از میلاد ساخته شد. محوطهٔ اصلی (۱۶۰ هکتار، حدوداً ۲٫۷×۰٫۸ کیلومتر) توسط یک منطقهٔ طبیعی بزرگ احاطه و محافظت شدهاست (حدوداً ۷۱۲۷ هکتار). محوطهٔ اصلی شامل این بناهای تاریخی است
آرامگاه کورش بزرگ در جنوب؛
تل تخت ( یا «تل تخت سلیمان»؛ سریر پادشاهی سلیمان ) و استحکامات، واقع بر یک تپه در شمال محوطهٔ اصلی؛
مجموعهٔ سلطنتی در مرکز محوطهٔ اصلی، شامل بقایای: ساختمان دروازه ، تالار عمومی کاخ ، قصرمسکونی و باغ سلطنتی چهار باغ
در منطقهٔ شرق یک بنای کوچک قرار دارد (۱۶×۱۶ متر) که یک پُل تشخیص داده شده است. در شمال مجموعهٔ سلطنتی آرامگاه کمبوجیه که به زندان سلیمان معروف شده است قرار دارد و از یک برج سنگی به ارتفاع حدود 14 متر تشکیل شده است . تاریخ ساخت این بنا مشخص نیست
محوطهٔ اصلی شامل منطقهٔ حفاریشدهاست، اما پایتخت باستانی منطقهای بسیار وسیعتر از این منطقه بوده و هنوز حفاری نشدهاست. در محوطهٔ حفاظتی اطراف، باقیماندههای دیگری نیز هستند: محدودهٔ مقدس (حدوداً ۵۵۰-۵۳۰ پیش از میلاد)، و محوطههای تل نوخودی، تل خاری، تل سه آسیاب، دوتلان، که برخی از اینها متعلق به ماقبل تاریخ هستند، همینطور مدرسه یا کاروانسرا (سده ۱۴ میلادی). در محوطهٔ حفاظتی همچنین پنج روستا وجود دارند که کشاورزان در آنها ساکنند
آرامگاه کوروش
مهمترین اثر مجموعهٔ پاسارگاد، بنای آرامگاه کوروش بزرگ است . در سال ۱۸۲۰ پس از پژوهشهای باستانشناسی، هویت اصلی بنا به عنوان آرامگاه کوروش مشخص شدهاست و چون گوهری در میان دشت خودنمایی میکند. این آرامگاه حدوداً در ۵۳۰ تا ۵۴۰ قبل از میلاد از سنگ آهکی به رنگ سفید ساخته شدهاست. بنای آرامگاه میان باغهای سلطنتی قرار داشته و از سنگهای عظیم، که درازای بعضی آنها به هفت متر میرسد، ،ساخته شدهاست
تخته سنگهای آرامگاه با بستهای فلزی، به هم پیوسته بوده، که بعدها آنها را کنده و بردهاند و اکنون جایشان به صورت حفرههایی دیده میشود که بیشترشان را تعمیر کردهاند
بنای آرامگاه دو قسمت مشخص دارد
سکویی ۶ پلهای که قاعده آن مربع مستطیلی به وسعت ۱۶۵ متر مربع است
اتاقی کوچک به وسعت ۵/۷ متر مربع که سقف شیب بامی دارد و ضخامت دیوارهایش به ۵/۱ متر میرسد
پایه بنا (۱۳٫۳۵×۱۲٫۳۰ متر) از شش لایه پلکانی تشکیل شدهاست، که از آنها اولی به بلندی ۱۷۰ سانتی متر، دومی و سومی ۱۰۴ سانتی متر، و سه عدد آخری ۵۷٫۵ سانتی متر هستند. ارتفاع کلی بنا در حدود ۱۱ متر است. در ورودی آرامگاه در سمت شمال غربی قرار داشته و ۷۵ سانتی متر پهنای آن است. این درگاه کوتاه نیز دارای دو در سنگی بوده که از بین رفتهاست
خزانهٔ آرامگاه، در بالاترین نقطه، شکل یک خانهٔ شیروانی ساده با یک ورودی کوچک در غرب را دارد. تا حدود صد سال پیش باور بر این بود که این بنا آرامگاه مادر سلیمان باشد و در دورهٔ اتابکان در زمان آل بویه با استفاده از ستونهای باقی مانده از کاخهای باستانی مسجدی با نام «مسجد اتابکی» در گرد آن ساخته و یک محراب کوچک در خزانهٔ آرامگاه کندهکاری شد. در دههٔ ۱۹۷۰ بقایای مسجد پاکسازی شده و تکههای تاریخی به نزدیکی مکانهای اصلیشان بازگردانده شدند
پس از کشته شدن کوروش در جنگ با سکاها یا ایرانیان شمالی، جسد وی را مومیایی کرده و درون تختی از زر نهاده و اشیای مهم سلطنتی و جنگی او را در کنار وی گذارده بودند. در حمله اسکندر مقدونی، یک شخص مقدونیهای در این آرامگاه را شکسته و اشیای آن را تاراج کرده و کالبد را گزند رسانده بود
در شیب سقف آرامگاه دو حفرهٔ بزرگ وجود دارد که برای سبک کردن سنگها و کم کردن از بار سقف ایجاد شدهاست و برخی اشتباها، جای نگهداری کالبد کوروش و همسر وی دانستهاند
آرامگاه کوروش در همه دوره هخامنشی مقدس به شمار میآمده این امر باعث گردیده که در دوران اسلامی هم این تقدس حفظ شود، اما تعبیر اصلی بنا دیگر مشخص نبودهاست و از سوی دیگر مردم هم ساختن بناهای با عظمت سنگی را خارج از قوه بشری میدانستهاند و به حضرت سلیمان که دیوان را برای کارهای دشوار در خدمت داشتهاست، نسبت میدادهاند. به همین جهت آرامگاه کوروش را هم از بناهای آن حضرت میشمردند و آن را به مادر او نسبت میدادند و «مقبره مادر سلیمان» میخواندند
نوشتار از ویکیپدیا
Pasargadae, was a city in ancient Persia, and is today an archaeological site and one of only five of Iran's UNESCO World Heritage Sites.[1] According to the Elamite cuneiform of the Persepolis fortification tablets the name was rendered as Batrakataš, and the name in current usage
derives from a Greek transliteration of an Old Persian Pâthragâda toponym of still-uncertain meaning.
Persepolis, in present Fars province of Iran, and was the first capital of the Achaemenid Empire. The construction of the capital city by Cyrus the Great, begun in 546 BCE or later, was left unfinished, for Cyrus died in battle in 530 BCE or 529 BCE. Pasargadae remained the Persian capital until Darius began assembling another in Persepolis. The modern name comes from the Greek, but may derive from an earlier one used during Achaemenid times, Pâthragâda, meaning the garden of Pars.
Latest research on Pasargadae’s structural engineering has shown the Achaemenid engineers constructed the city to withstand a severe earthquake, at what would today be classified as a '7.0' on the Richter magnitude scale. The foundations are today classified as having a "Base Isolation" design, much the same as what is presently used in countries for the construction of facilities - such as nuclear power plants - that require insulation from the effects of a seismic activity.
The monument generally assumed to be the tomb of Cyrus the Great.The most important monument in Pasargadae is the tomb of Cyrus the Great. It has six broad steps leading to the sepulchre, the chamber of which measures 3.17 m long by 2.11 m wide by 2.11 m high, and has a low and narrow entrance. Though there is no firm evidence identifying the tomb as that of Cyrus, Greek historians tell us that Alexander the Great believed it was so. When Alexander looted and destroyed Persepolis, he paid a visit to the tomb of Cyrus. Arrian, writing in the second century of the common era, recorded that Alexander commanded Aristobulus, one of his warriors, to enter the monument. Inside he found a golden bed, a table set with drinking vessels, a gold coffin, some ornaments studded with precious stones and an inscription of the tomb. No trace of any such inscription survives to modern times, and there is considerable disagreement to the exact wording of the text. Strabo reports that it read:
Passer-by, I am Cyrus, who gave the Persians an empire, and was king of Asia.
Grudge me not therefore this monument.
Another variation, as documented in Persia: The Immortal Kingdom, is:
O man, whoever thou art, from wheresoever thou cometh, for I know you shall come, I am Cyrus, who founded the empire of the Persians.
Grudge me not, therefore, this little earth that covers my body.
The design of Cyrus' Tomb is credited alternatively to Mesopotamian or Elamite ziggurats, but the cella is usually attributed to Urartu] tombs of an earlier period.[3] In particular, the tomb at Pasargadae has almost exactly the same dimensions as the tomb of Alyattes II, father of the Lydian King Croesus; however, some have refused the claim, (According to Herodotus, Croesus was spared by Cyrus during the conquest of Lydia, and became a member of Cyrus' court.) The main decoration on the tomb is a rosette design over the door within the gable.[4] In general, the art and architecture found at Pasargadae exemplified the Persian synthesis of various traditions, drawing on precedents from Elam, Babylon, Assyria, and ancient Egypt, with the addition of some Anatolian influences.
During the Islamic conquest of Iran, the Arab armies came upon the tomb and planned to destroy it, considering it to be in direct violation of the tenets of Islam. The caretakers of the grave managed to convince the Arab command that the tomb was not built to honor Cyrus, but instead housed the mother of King Solomon, thus sparing it from destruction. As a result, the inscription in the tomb was replaced by a verse of the Qur'an, and the tomb became known as "Qabr-e Madar-e Sulaiman," or the tomb of the mother of Solomon. It is still widely known by that name today.
wikipedia
|
|
|
|
|
|
| Thursday, 24-Apr-2008 17:26 |
Email | Share | | Bookmark |
|
The Source Of Karun River ( سفر به یکی از سرچشمه های رود کارون )
|
|
ماجرای سفر به یکی از سرچشمه های رود کارون
پنج شنبه 29 فروردین 1387 بود
از شب قبل با دو نفر از دوستان تصمیم گرفتیم سفر یکروزه ای داشته باشیم
از روی نقشه اطراف کوه هزار دره در چهار محال و بختیاری را انتخاب کردیم
این کوه با ارتفاع3862 متر یکی از سرچشمه های مهم رود کارون است
مسیر ما شامل شهرهای بروجن ، بلداجی ، ناغان و روستاهای پوراز ، دورک ، دره عشق و سررک می شد
ساعت 6 صبح از اصفهان حرکت کردیم
بعد از عبور از شهر بُلداجی که به تولید گز شهره است به سد و تالاب چغاخور رسیدیم
این تالاب زیبا یکی از مراکز مهم گردشگری منطقه می باشد و تفریحات قایقرانی و ماهیگیری در آن
امکان پذیر است . به سرعت از کنار تالاب می گذریم ، چرا که تا مقصد اصلی راه زیادی در پیش داریم
حدود 20 کیلومتر که از چغاخور دور می شویم تالاب کوچک دیگری توجه ما را به خود جلب می کند
این تالاب به علی آباد مشهور است و در کنار آن روستای کوچکی به همین نام قرار دارد
راه خود را ادامه می دهیم در حالی که جاده سرازیر می شود
به شهر ناغان می رسیم . باغات انگور که در دامنه های کوهها قرار گرفته است جلوه نمایی می کند
انواع مختلف انگور در این شهر کشت می شود . بادام ،گردو و سیب از دیگر محصولات مهم آن است
بعد از 14 کیلومتر که از ناغان دور می شویم به گردنة باجگیران می رسیم
از بالای گردنه جاده به زیبایی پیداست
جاده شهرکرد به ایذه یکی از زیباترین ، پرپیچ ترین و خطرناکترین جاده های ایران است
از اینجا به بعد درختان بلوط در دامنه های زاگرس مرکزی به زیبایی خودنمایی می کند
از گردنه باجگیران به پائین سرازیر می شویم و بعد از حدود 8 کیلومتر وارد یک جاده فرعی در سمت چپ
جاده می شویم . این همان راهی است که ما را به دامنه های کوه هزار دره و یکی از انشعابات کارون می رساند
به رود خانه نزدیک می شویم و پس از عبور از یک پل به روستای جوزستان می رسیم
نکته ای که خاطر مرا آزرده ساخت این بود که یکی از دوستان همراه ما که به این منطقه آشنایی کامل
داشت اظهار می کرد که اهالی این منطقه درختان بلوط را بریده و پس از تولید ذغال می فروشند غافل از
اینکه این عمل در نهایت به ضرر آنها خواهد بود ، چرا که فرسایش ناشی از بارانهای سیل آسای این منطقه
روزی گریبانگیر آنان خواهد شد
از این محل گذر کرده و به روستای پوراز می رسیم . روستایی زیبا و آرام
چشمه ای در این روستا وجود دارد که محل با صفایی است . تصمیم می گیریم در راه برگشت ناهار را در
این محل و در کنار درختان زیبای بلوط میل کنیم
حدود 8 کیلومتر از پوراز دور می شویم و به روستای دورک می رسیم
محصول انار این روستا شهرت دارد و به هر جا می نگری درخت انار می بینی
به همین علت این روستا به نام دورک اناری مشهور شده است
نکته جالب اینکه در روستای پوراز که فقط 8 کیلومتر با اینجا فاصله داشت درخت انار کمیاب بود
و این به آن علت بود که تنوع اقلیمی و اختلاف ارتفاع بین این مناطق هر چه پیش می رفتیم بیشتر می شد
و هوا هم گرمتر می شد
از دورک اناری هم خداحافظی می کنیم و به سمت شرق ادامه مسیر می دهیم تا بعد از حدود 9 کیلومتر به
روستای دره عشق می رسیم . قبل از روستا در سمت راست جاده آبشار زیبایی قرار داشت که من تعریف
آن را شنیده بودم . ولی متا سفانه آبشار در سمت دیگر رودخانه قرار داشت و دسترسی به آن بسیار دشوار
بود . به ناچار از دور چند عکس از آبشار می گیریم .به علت بارندگی کم میزان خروجی آب از دهانه
آبشار بسیار اندک بود و این نکته از زیبایی آبشار کاسته بود ، چرا که گفته می شد این آبشار یکی از
بلندترین آبشارهای منطقه است
عکس زیر از پشت لنز دوربین دو چشمی گرفته شده است
از دره عشق هم گذر می کنیم
به روستای سررک می رسیم . حالا دیگر ارتفاعات کوه هزار دره به خوبی نمایان است
و این کوه به زیبایی خود نمایی می کند ، دامنه جنوبی آن روبروی ماست که از عظمت و بزرگی این کوه
حکایت می کند . روستای سررک نیز در سمت دیگر رودخانه قرار گرفته است و برای سعولت در رفت و
آمد اهالی روستا پل معلقی بر روی رودخانه ساخته شده است که عبور از آن تجربه جالبی بود
هنگام عبور از پل متوجه نزدیک شدن تعدادی از بچه های روستا شدم
سادگی و مظلومیت در چهره تک تک آنها موج می زد . از آنها در مورد تحصیل و اوضاع زندگیشان
سوالاتی پرسیدم که با صداقت و شوق خاصی پاسخ می دادند
عکسی به یادگار با آنها گرفتم
وقت کمی داشتیم . جلوتر نرفتیم و راه برگشت را در پیش گرفتیم
در راه برگشت بعد از گردنه باجگیران و نرسیده به ناغان به یکی از استخرهای پرورش ماهی قزل آلا سر
زدیم و چند ماهی خریدیم . در این منطقه از این گونه استخر های پرورش ماهی زیاد است
غروب شده بود و ما حدود دو ساعت رانندگی تا اصفهان در پیش رو داشتیم
کوشا کیانی
1387/01/29
|
|
|
|
|
|
| Tuesday, 15-Apr-2008 13:48 |
Email | Share | | Bookmark |
|
The Tomb of Saadi - Shiraz ( آرامگاه سعدی - شیراز )
|
|
سعدی
ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله مشهور به سعدی شیرازی (حدود ۵۸۵ یا حدود ۶۰۶ – ۶۷۱ یا ۶۹۱ هجری قمری) شاعر و نویسندهٔ پارسیگوی ایرانی است. مقامش نزد اهل ادب تا بدانجاست که به وی لقب استاد سخن دادهاند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات وی است
سعدی در شیراز متولد شد. پدرش در دستگاه دیوانی اتابک سعد بن زنگی، فرمانروای فارس شاغل بود
سعدی هنوز طفل بود که پدرش در گذشت. در دوران کودکی با علاقه زیاد به مکتب میرفت و مقدمات علوم را میآموخت. هنگام نوجوانی به پژوهش و دین و دانش علاقه فراوانی نشان داد. اوضاع نابسامان ایران در پایان دوران سلطان محمدخوارزمشاه و بخصوص حمله سلطان غیاث الدین، برادر جلال الدین خوارزمشاه به شیراز (سال ۶۲۷) سعدی راکه هوایی جز کسب دانش در سر نداشت برآن داشت دیار خود را ترک نماید.سعدی در حدود ۶۲۰ یا ۶۲۳ قمری از شیراز به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و در آنجا از آموزههای امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» مینامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهابالدین سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت. معلم احتمالی دیگر وی در بغداد ابوالفرج بن جوزی (سال درگذشت ۶۳۶) بودهاست که در هویت اصلی وی بین پژوهندگان (از جمله بین محمد قزوینی و محیط طباطبایی) اختلاف وجود دارد
آرامگاه سعدی در شیرازاست . او پس از پایان تحصیل در بغداد ، به سفرهای متنوعی پرداخت که به بسیاری از این سفرها در آثار خود اشاره کردهاست. در این که سعدی از چه سرزمینهایی دیدن کرده میان پژوهندگان اختلاف نظر وجود دارد و به حکایات خود سعدی هم نمیتوان چندان اعتماد کرد و به نظر میرسد که بعضی از این سفرها داستانپردازی باشد (موحد ۱۳۷۴، ص ۵۸) ، زیرا بسیاری از آنها پایه نمادین و اخلاقی دارند نه واقعی . مسلم است که شاعر به عراق، شام و حجاز سفر کرده است و شاید از هندوستان، ترکستان، آسیای صغیر، غزنه، آذربایجان، فلسطین، چین، یمن و آفریقای شمالی هم دیدار کرده باشد. سعدی در حدود ۶۵۵ قمری به شیراز بازگشت و در خانقاه ابوعبدالله بن خفیف مجاور شد. حاکم فارس در این زمان اتابک ابوبکر بن سعد زنگی (۶۲۳-۶۵۸) بود که برای جلوگیری از هجوم مغولان به فارس به آنان خراج میداد و یک سال بعد به فتح بغداد به دست مغولان (در ۴ صفر ۶۵۶) به آنان کمک کرد. در دوران ابوبکربن سعدبن زنگی شیراز پناهگاه دانشمندانی شده بود که از دم تیغ تاتار جان سالم بدر برده بودند. در دوران وی سعدی مقامی ارجمند در دربار به دست آورده بود. در آن زمان ولیعهد مظفرالدین ابوبکر به نام سعد بن ابوبکر که تخلص سعدی هم از نام او است به سعدی ارادت بسیار داشت. سعدی به پاس مهربانیهای شاه سرودن بوستان را در سال ۶۵۵ شروع نمود. و کتاب را در ده باب به نام اتابک ابوبکر بن سعدبن زنگی در قالب مثنوی سرود. هنوز یکسال از تدوین بوستان نگذشته بود که در بهار سال ۶۵۶ دومین اثرش گلستان را بنام ولیعهد سعدبن ابوبکر بن زنگی نگاشت و خود در دیباچه گلستان میگوید. هنوز از گلستان بستان یقینی موجود بود که کتاب گلستان تمام شد
سعدی در خانقاهی که اکنون آرامگاه اوست و در گذشته محل زندگی او بود، به خاک سپرده شد که در ۴ کیلومتری شمال شرقی شیراز، در دامنه کوه فهندژ، در انتهای خیابان بوستان و در کنار باغ دلگشا است. این مکان در ابتدا خانقاه شیخ بوده که وی اواخر عمرش را در آنجا میگذرانده و سپس در همانجا دفن شدهاست. برای اولین بار در قرن هفتم توسط خواجه شمس الدین محمد صاحبدیوانی وزیر معروف آباقاخان، مقبرهای بر فراز قبر سعدی ساخته شد. در سال ۹۹۸ به حکم یعقوب ذوالقدر، حکمران فارس، خانقاه شیخ ویران گردید و اثری از آن باقب نماند. تا این که در سال ۱۱۸۷ ه.ق. به دستور کریمخان زند، عمارتی ملوکانه از گچ و آجر بر فراز مزار شیخ بنا شد که شامل ۲ طبقه بود. طبقه پایین دارای راهرویی بود که پلکان طبقه دوم از آنجا شروع میشد. در دو طرف راهرو دو اطاق کرسی دار ساخته شده بود. در اطاقی که سمت شرق راهرو بود، قبر سعدی قرار داشت و معجری چوبی آن را احاطه کره بود. قسمت غربی راهرو نیز موازی قسمت شرقی، شامل دو اطاق میشد، که بعدها شوریده (فصیح الملک) شاعر نابینای شیرازی در اطاق غربی این قسمت دفن شد. طبقه بالای ساختمان نیز مانند طبقه زیرین بود، با این تفاوت که بر روی اطاق شرقی که قبر سعدی در آنجا بود، به احترام شیخ اطاقی ساخته نشده بود و سقف آن به اندازه دو طبقه ارتفاع داشت. بنای فعلی آرامگاه سعدی از طرف انجمن آثار ملی در سال ۱۳۳۱ ه-ش با تلفیقی از معماری قدیم و جدید ایرانی در میان عمارتی هشت ضلعی با سقفی بلند و کاشیکاری ساخته شد. رو به روی این هشتی، ایوان زیبایی است که دری به آرامگاه دارد
Sheikh Saadi (in Persian: سعدی, full name in English: Muslih-ud-Din Mushrif ibn Abdullah) (1184 – 1283/1291?) is one of the major Persian poets of the medieval period. He is recognised not only for the quality of his writing, but also for the depth of his social thought.
A native of Shiraz, Persia, Sheikh Saadi left his native town at a young age for Baghdad to study Arabic literature and Islamic sciences at Al-Nizamiyya of Baghdad (1195-1226).
The unsettled conditions following the Mongol invasion of Persia led him to wander abroad through Anatolia, Syria, Egypt, and Iraq. He also refers in his work to travels in India and Central Asia. Saadi is very much like Marco Polo who travelled in the region from 1271 to 1294. There is a difference, however, between the two. While Marco Polo gravitated to the potentates and the good life, Saadi mingled with the ordinary survivors of the Mongol holocaust. He sat in remote teahouses late into the night and exchanged views with merchants, farmers, preachers, wayfarers, thieves, and Sufi mendicants. For twenty years or more, he continued the same schedule of preaching, advising, learning, honing his sermons, and polishing them into gems illuminating the wisdom and foibles of his people.
When he reappeared in his native Shiraz he was an elderly man. Shiraz, under Atabak Abubakr Sa'd ibn Zangy (1231-60) was enjoying an era of relative tranquility. Saadi was not only welcomed to the city but was respected highly by the ruler and enumerated among the greats of the province. In response, Saadi took his nom de plume from the name of the local prince, Sa'd ibn Zangi, and composed some of his most delightful panegyrics as an initial gesture of gratitude in praise of the ruling house and placed them at the beginning of his Bustan. He seems to have spent the rest of his life in Shiraz.
His best known works are Bustan ("The Orchard") completed in 1257 and Gulistan ("The Rose Garden") in 1258. Bustan is entirely in verse (epic metre) and consists of stories aptly illustrating the standard virtues recommended to Muslims (justice, liberality, modesty, contentment) as well as of reflections on the behaviour of dervishes and their ecstatic practices. Gulistan is mainly in prose and contains stories and personal anecdotes. The text is interspersed with a variety of short poems, containing aphorisms, advice, and humorous reflections. Saadi demonstrates a profound awareness of the absurdity of human existence. The fate of those who depend on the changeable moods of kings is contrasted with the freedom of the dervishes.
For Western students, Bustan and Gulistan have a special attraction; but Saadi is also remembered as a great panegyrist and lyricist, the author of a number of masterly general odes portraying human experience, and also of particular odes such as the lament on the fall of Baghdad after the Mongol invasion in 1258. His lyrics are to be found in Ghazaliyat ("Lyrics") and his odes in Qasa'id ("Odes"). He is also known for a number of works in Arabic. The peculiar blend of human kindness and cynicism, humour, and resignation displayed in Saadi's works, together with a tendency to avoid the hard dilemma, make him, to many, the most typical and loveable writer in the world of Iranian culture.
Alexander Pushkin, perhaps the greatest Russian poet of all time and a world renown literacy figure, quotes Saadi in his masterpiece Eugene Onegin :
as Saadi sang in earlier ages,
"some are far distant, some are dead".
Saadi distinguished between the spiritual and the practical or mundane aspects of life. In his Bustan, for example, spiritual Saadi uses the mundane world as a spring board to propel himself beyond the earthly realms. The images in Bustan are delicate in nature and soothing. In the Gulistan, on the other hand, mundane Saadi lowers the spiritual to touch the heart of his fellow wayfarers. Here the images are graphic and, thanks to Saadi's dexterity, remain concrete in the reader's mind. Realistically, too, there is a ring of truth in the division. The Sheikh preaching in the Khanqah experiences a totally different world than the merchant passing through a town. The unique thing about Saadi is that he embodies both the Sufi Sheikh and the travelling merchant. They are, as he himself puts it, two almond kernels in the same shell.
Saadi's prose style, described as "simple but impossible to imitate" flows quite naturally and effortlessly. Its simplicity, however, is grounded in a semantic web consisting of synonymy, homophony, and oxymoron buttressed by internal rhythm and external rhyme.
Saadi's mausoleum in ShirazChief among these works is Goethe's West-Oestlicher Divan. Andre du Ryer was the first European to present Saadi to the West, by means of a partial French translation of Gulistan in 1634. Adam Olearius followed soon with a complete translation of the Bustan and the Gulistan into German in 1654.
Ralph Waldo Emerson was also an avid fan of Sadi's writings, contributing to some translated editions himself. Emerson, who read Saadi only in translation, compared his writing to the Bible in terms of its wisdom and the beauty of its narrative.
One of his more famous quotes is, "Whatever is produced in haste goes easily to waste." Another famous poem focuses on the oneness of mankind.
The same poem is used to grace the entrance to the Hall of Nations of the UN building in New York with this call for breaking all barriers:
بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرينش ز یک گوهرند
چو عضوى به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
Human beings are members of a whole,
In creation of one essence and soul.
If one member is afflicted with pain,
Other members uneasy will remain.
If you have no sympathy for human pain,
The name of human you cannot retain.
نوشتار از ویکیپدیا
|
|
|
|
|
|
| Saturday, 12-Apr-2008 12:01 |
Email | Share | | Bookmark |
|
The Tomb of Hafez - Shiraz ( آرامگاه حافظ - شیراز )
|
|
خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷-۷۹۲ هجری قمری)، شاعر و غزلسرای بزرگ قرن هشتم ايــران و یکی از سخنوران نامی جهان است
بسیاری حافظ شیرازی را بزرگترین شاعر ایرانی تمام دوران ها میدانند. بیشتر اشعار حافظ غزل میباشد و بنمایه غالب غزلیات او عشق است
حافظ به همراه سعدی، فردوسی و مولانا چهار رکن اصلی شعر و ادبیات فارسی را شکل دادهاند
دیوان حافظ که مشتمل بر حدود ۵۰۰ غزل، چند قصیده، دو مثنوی، چندین قطعه، و تعدادی رباعیست، تا کنون بیش از چهارصد بار به اشکال و شیوههای گوناگون، به زبان اصلی فارسی و دیگر زبانهای جهان بهچاپ رسیده است. شاید تعداد نسخههای خطّی ساده یا تذهیب گردیدهٔ آن در کتابخانههای ایران، افغانستان، هند، پاکستان، ترکیه، و حتی کشورهای غربی از هر دیوان فارسی دیگری بیشتر باشد
آرامگاه حافظ در شمال شهر شيراز، پايين تر از دروازه قرآن، در خاك مصلي (يكي از قبرستان هاي معروف شيراز) قرار دارد و مساحت آن 19116 متر مربع است. 65 سال پس از درگذشت حافظ، در سال 856 ه.ق. 1452 م. شمس الدين محمد يغمايي وزير ميرزا ابوالقاسم بابر گوركاني (پسر ميرزا بايسنغر نواده شاهرخ بن تيمور) حاكم فارس، براي اولين بار ساختمانی گنبدی شكل را بر فراز مقبره حافظ بنا كرد و در جلو اين ساختمان، حوض بزرگي ساخت كه از آب ركن آباد پر مي شد. اين بنا يك بار در اوايل قرن يازدهم هجري، در زما حكومت شاه عباس و ديگر بار، 350 سال پس از وفات حافظ به دستور نادرشاه افشار مرمت شد.در سال 1187 ه.ق. كريم خان زند بر مقبره حافظ، بارگاهي به سبك بناهای خود،شامل تالاری با چهار ستون سنگی یکپارچه و بلند و باغی بزرگ در جلو آن ساخت و بر مزارش سنگ مرمری نهاد كه امروز نيز باقي است. بعد از عمارتی که کریم خان زند بر مقبره حافظ ساخت در طول یکصد و شصت سال تعمیرات زیادی به وسیله اشخاص خیرخواه انجام گرفت تا آنکه در سال 1315 به کوشش شادروان علی اصغر حکمت بنای کنونی با بهره گیری از عناصر معماری روزگار کریم خان زند و یادمانهای حافظیه توسط آندره گدار فرانسوی طراحی و اجرا شد. در کنار مزار حافظ عرفا و شعرای نامداری به خاک سپرده شده اند
آرامگاه حافظ در منطقهٔ حافظیّه و در فضایی آکنده از عطر و زیبایی جانپرور گلهای شیراز درهمآمیخته با شور اشعار خواجه واقع شدهاست. این مکان یکی از جاذبههای مهمّ توریستی هم بهشمار میرود، و در زبان عامیانهٔ خود اهالی شیراز، رفتن به حافظیّه معادل با زیارت آرامگاه حافظ گردیدهاست. اصطلاح زیارت که بیشتر برای اماکن مقدّسی نظیر کعبه و بارگاه حسینبن علی، امام سوّم شیعیان بهکار میرود، بهخوبی نشانگر آنست که حافظ چه چهرهٔ مقدّسی نزد ایرانیان دارد. معتقدان به حافظ رفتن به آرامگاه او را با آداب و رسومی آیینی همراه میکنند، از جمله با وضو به آنجا میروند، و در کنار آرامگاه حافظ کفش خود را از پای بیرون میآورند که در فرهنگ مذهبی ایران نشانهٔ احترام و قدسی بودن مکان است. آرامگاه حافظ همچنین مکانی فرهنگیست. بهعنوان مثال، برنامههای مختلف شعرخوانی شاعران مشهور یا کنسرت خوانندگان بخصوص سبک موسیقی ایرانی و عرفانی در کنار آن برگزار میشود. حافظ شیرازی در شعری پیشبینی کرده است که مرقدش پس از او زیارتگاه خواهد شد
بر سر تربت ما چون گذری، همّّّت خواه که زیارتگه رندان جهان خواهد بود
Khwāja Šams ud-Dīn Muhammad Hāfez-e Šīrāzī, or simply Hāfez (Persian: خواجه شمسالدین محمد حافظ شیرازی), was a Persian mystic and poet. He was born sometime between the years 1310 and 1337 in Shiraz, Medieval Persia. John Payne, who has translated the Diwan Hafez, regards Hafez as the greatest poet of the world.
His lyrical poems, known as ghazals, are noted for their beauty and bring to fruition the love, mysticism, and early Sufi themes that had long pervaded Persian poetry. Moreover, his poetry possessed elements of modern surrealism.
When Hafez died, controversy raged as to whether or not Hafez should be given a religious burial in light of his clearly hedonistic lifestyle and, at most times, unorthodox ways. His friends, however, convinced the authorities using Hafez's own poetry to allow it. Twenty years after his death, an elaborate tomb (the Hafezieh) was erected to honor Hafez in the Musalla Gardens in Shiraz. Inside, Hafez's alabaster tombstone bore one of his poems inscribed upon it - "profoundly religious at last" (Durant):
Hafez-Goethe memorial in Weimar.
مژدهى وصل تو كو كز سر جان برخيزم
طاير قدسم و از دام جهان برخيزم
Where are the tidings of union? that I may arise-
Forth from the dust I will rise up to welcome thee!
My soul, like a homing bird, yearning for paradise,
Shall arise and soar, from the snares of the world set free.
به ولاى تو كه گر بندهى خويشم خوانى
از سر خواجگى كون و مكان برخيزم
When the voice of thy love shall call me to be thy slave,
I shall rise to a greater far than the mastery
Of life and the living, time and the mortal span.
يارب از ابر هدايت برسان بارانى
پيشتر زانكه چو گردى ز ميان برخيزم
Pour down, O Lord! from the clouds of thy guiding grace,
The rain of a mercy that quickeneth on my grave,
Before, like dust that the wind bears from place to place,
I arise and flee beyond the knowledge of man.
بر سر تربت من با مى و مطرب بنشين
تا ببويت ز لحد رقصكنان برخيزم
When to my grave thou turnest thy blessed feet,
Wine and the lute thou shalt bring in thine hand to me;
Thy voice shall ring through the fold of my winding-sheet,
And I will arise and dance to thy minstrelsy.
گرچه پيرم، تو شبى تنگ درآغوشم كش
تا سحرگه ز كنار تو جوان برخيزم
Though I be old, clasp me one night to thy breast,
And I, when the dawn shall come to awaken me,
With the flush of youth on my cheek from thy bosom will rise.
خيز و بالا بنما اى بت شيرينحركات
كز سر جان و جهان دستفشان برخيزم
روز مرگم نفسى مهلت ديدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخيزم
Rise up! let mine eyes delight in thy stately grace!
Thou art the goal to which all men's endeavor has pressed,
And thou the idol of Hafez's worship; thy face
From the world and life shall bid him come forth and arise!
Translation by Gertrude Bell
Nowadays, the Hafezieh is visited by millions each year and regarded by countless people to be a veritable shrine.
نوشتار از ویکیپدیا
|
|
|
|
|
|
| Tuesday, 8-Apr-2008 13:54 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Dariush Grand Hotel-Kish-IRAN( هتل بزرگ داریوش - کیش )
|
|
هتل بزرگ داریوش هتل ۵ ستارهای در جزیره کیش است که با سرمایهگذاری حسین ثابت ساخته شد. این هتل با الهام از تخت جمشید بصورت سمبلی از افتخار و عزت ایران باستان در دوران هخامنشیان ساخته شدهاست
این هتل دارای ۱۶۸ اطاق میباشد و با سرمایهای معادل ۱۲۵ میلیون دلار ساخته شدهاست
The Dariush Grand Hotel (Persian: هتل بزرگ داریوش) is a 168-room, $125 million, luxury five star hotel located on the eastern part of Kish Island in the Persian Gulf.
Establishment
Dariush Grand Hotel was built as a look alike of Persepolis, a symbol of the glory and splendor of the ancient Persian (Iranian) civilization and the Persian Empire. The hotel was designed and developed by the Iranian (Persian) entrepreneur and hotel tycoon, Hossein Sabet, who owns and manages several tourist attractions and hotels in the Canary Islands. The hotel was completed in 2003 and is owned by a number of companies.
On May 7, 2004 it was announced that the Rezidor Hotel Group would manage the Dariush Grand Hotel in a 10-year contract.[1] In 2006, Rezidor and the owner of the hotel agreed to cancel the contract. Since 2006, the company management of the hotel is unknown. But it is highly thought that the Sabet Hotels Group runs the management of the hotel.
A bar serving alcohol is also open to non-Iranian customers inside the hotel as well.
Wikipedia
http://www.dariushgrandhotel.com/F-index-ENG.htm
|
|
|
|
|
|
| Sunday, 30-Mar-2008 15:40 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Kish Island ( جزیره کیش )
|
|
جزیره کیش
کیش جزیره ای از توابع بخش کیش شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان و يكى از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است . در گذشته این جزیره را به نام «قیس» می خواندند . شکل این جزیره بیضوی مانند است و در ۱۲ کیلومتری ساحل شیبکوه واقع شده است . این خشکچه (جزیره) یک میلیون و هفتصد هزار گردشگر را سالانه به خود جذب میکند
جمعیت جزیره حدود بیست هزار نفر می باشد
طول جزیره کیش در حدود ۱۲ کیلومتر از جهت مشرق تا مغرب، و عرض آن ۷ کیلومتر، و مساحت آن ۹۰ کیلومتر مربع است. جزیره کیش بشکل بیضی می باشد و به جهت همین هم کیش که به معنای زه کمان می باشد نام گرفته است. و ۱۲۰ قدم از سطح دریا ارتفاع دارد. ارتفاع وسط جزیره از اطرافش بیشتر است، اما ارتفاع اطراف کیش از سطح آب در بعضی نقاط از یک متر هم کمتر است. در قسمت شمالی جزیره آب زیرزمینی اش شیرین است. باغهای نخل خرما در کیش وجود دارد. چاههای جزیره کم عمق است به اندازهای که در بعضی جاها عمق چاه از یک متر هم کم تر است. و در شمال شرقی جزیره آب بسیار شیرین وجود دارد
جزیره کیش یکی از محبوبترین نقاط گردشگری در ایران است که سالانه پذیرای صدها هزار تن از گردشگران عمدتاً ایرانی است. کیش همچنین یک شهر مدرن و زیباست که دارای هتلهای فراوان و زیبا، از جمله هتل بزرگ داریوش، بازارها و مراکز خرید متعدد، و مکانهای دیدنی و تفریحی فراوان است. در فرودگاه بین الملی کیش روزانه دهها پرواز داخلی و بین المللی انجام میشود
در جزیره کیش روستای است بنام حریره این روستا خالی از سکنهاست بومیان جزیره میگویند که حریره نام بانویی بوده که ملکه شهر بود - تقریباً تمام شهر ویرانه است و فقط بخشی از شهر که عمارت کاخ بانوی حریره بوده مرمت شده، تاریخ این روستا به دوره قیاصره بر میگردد
درختان انجیر معابد(لور) کیش ، بهعنوان گنجینهای طبیعی ، جذاب و زیبا میباشد که عمر آن بین 500 تا 600 سال براورد شده است. بر تنه آن گره هایی از پارچه و نخ زده شده است که به نوعی جنبه مقدس به آن می دهد و اهالی اعتقاد دارند که این درخت شگون دارد. درخت لور یا انجیر معابد معروفترین درخت جزیرهاست
تصاویری زیبا از کیش و سواحل خلیج همیشه فارس
نوشتار از ویکیپدیا
|
|
|
|
|
|
| Tuesday, 25-Mar-2008 13:55 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Sheikh Bahaee Castle ( ارگ شیخ بهایی - نجف آباد - اصفهان )
|
|
اولين طرح گردشگري نجف آباد معروف به هفت برج و به نام طرح گردشگري ارگ شيخ بهايي به همت شهرداري نجف آباد باز سازی شده است
ارگ شيخ بهايي در حصار باغي به مساحت 3000مترمربع با اعتبار اوليه هفتاد ميليون تومان و با هزينه اي بالغ بر 300ميليون تومان پس از دو سال تلاش شهرداري جهت ثبت آن در آثار ملي كشور، تكميل و مورد بهره برداري قرار گرفت
مجموعه ارگ شيخ بهايي كه در ضلع جنوب شرقي نجف آباد در محله جوي خارون و در شهر بهارستان واقع شده، از جمله آثار تاريخي شهر است كه مرمت، بازسازي و افتتاح آن به همت مسئولان شهر صورت گرفت
مجموعه فرهنگي - تفريحي ارگ شيخ بهايي به عنوان مجموعه اي بي نظير از برج و بارو با هفت برج منفرد از هم، با ارتفاع حدود 14متر است كه با ديواري كاهگلي با ارتفاع 4متر بهم وصل شده اند. تقسيم بندي برجها در زوايا و اضلاع ديوارها و نيز سر در ورودي اين مجموعه منظره زيبايي را بوجود آورده كه بوسيله هشتي و اتاق هايي در بالا، پايين و زيرزمين، ورودي به ارگ را ممكن مي سازد
ارگ شيخ بهايي يا همان «هفت برج خارون» در گذشته به منظور فراهم كردن كودهاي حيواني (پرندگان) احداث شده و به جهت
مصارف كشاورزي مورد استفاده قرار مي گرفت كه در سالهاي اخير رو به نابودي و تخريب بود
خوشبختانه شهرداري نجف آباد در اقدامي فرهنگ دوستانه كه نشان از علاقه به حفظ آثار و ابنيه باستاني و نيز ثبت و ضبط ميراث فرهنگي شهرستان دارد، طي دو سال اخير و به رغم مشكلات فراوان مالي اقدام به بازسازي، تعمير، مرمت، ثبت ملي اين اثر و نهايت هم بهره برداري از اين مجموعه تاريخي كرد.مجموعه فرهنگي و تاريخي ارگ شيخ بهايي شامل فضاي سبز، آبنما، چايخانه سنتي و محوطه اي چشمگير با كاربري فرهنگي- تفريحي است
www.dadamadad.blogfa.com
|
|
|
|
|
|
| Thursday, 20-Mar-2008 13:34 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Happy IRANian new year ( نوروز 1387 مبارک )
|
|
|
|
|
|
|
salam axa ali bod 
gooooooooooood
