IRAN - The land of Peace & Love

By: kousha kiyani

[Recommend this Fotopage] | [Share this Fotopage]
[<<  <  1  2  3  4  [5]  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  >  >>]    [Archive]
Friday, 21-Aug-2009 18:16 Email | Share | | Bookmark
Fasakhood Village( جلوه های روستای فسخود - شمال شرقی اصفهان )

 
 
 
View all 33 photos...








Sunday, 16-Aug-2009 15:27 Email | Share | | Bookmark
Karoon Dam 4 ( سد کارون 4 در حال ساخت )

 
 
 
View all 15 photos...





Sunday, 16-Aug-2009 15:11 Email | Share | | Bookmark
Karoon Dam 3 ( سد کارون 3 )

 
 
 
View all 23 photos...




Friday, 17-Jul-2009 12:32 Email | Share | | Bookmark
The Road of Shahr kord - Iezeh (مناظر جاده شهرکرد به ايذه )

 
 
 
View all 34 photos...
سفری يک روزه از اصفهان به شهرکرد و سپس به سمت ايذه در استان خوزستان
زمستان 1387 و در يکی از روزهای زيبا با تجربه لحظاتی زيباتر از ديدن مناظر فوق العاده اين جاده
در ابتدای راه هوا برفی بود سپس با کم شدن ارتفاع برف تبديل به باران مي شد به طوری که تبديل
دانه های برف به قطرات باران و برعکس با اختلاف ارتفاع حس می شد
در نهايت با نزدِک شدن به خوزستان و کاهش ارتفاع هوا گرم تر و آفتابی شد
اين جاده يکی از زيباترين جاده های ايران است که پيچ و خمهای زيادی دارد












Tuesday, 14-Jul-2009 13:10 Email | Share | | Bookmark
The Fahraj Mosque ( مسجد فهرج - يزد )

 
 
 
View all 22 photos...
فهرج يكي از تاريخي ترين و كهن ترين روستاهاي ايران است كه در 24 كيلومتري شمال شرق مهريز و 17 كيلومتري شرق جاده يزد ـ كرمان قرار دارد. ديدني ترين و شاخص ترين آثار تاريخي اين روستا مسجد جامع فهرج است. اين مسجد داراي طراحي بسيار ساده و بي پيرايه است كه شايد بتوان آن را نخستين مسجد شناخته شده در خاك ايران دانست. تاريخ ساخت اين مسجد به نيمه نخست سده اول هجري بازمي گردد و نقشه آن شباهت بسياري به نقشه ديگر مساجد شناخته شده نخستين سده هاي هجري در كشورهاي عربي دارد. در نخستين نگاه به سبب تزئينات گچبري شكنجي و پيچك هاي به كار رفته در مسجد كه يادآور كاخ ساسانيان در تيسفون است، بنا رنگ و بويي ساساني به خود مي گيرد و اين نكته با توجه به مناره مسجد كه در دوره هاي بعد، احتمالاً قرن چهارم و پنجم هجري به بناي اصلي افزوده شده است، قوت بيشتري مي يابد. طرح اصلي مسجد بسيار ساده و از نوع مساجد ستوندار است و از يك حياط مركزي با شبستان ستوندار سمت قبله و رواق هايي در دو طرف صحن مركزي تشكيل مي شود. شبستان دربرگيرنده دو رديف ستون چهارتايي است كه صحن مركزي را با يازده دهانه طاق از جهات مختلف ـ سه دهانه در سمت جنوب، چهار دهانه در شمال و 2 دهانه در جهات شرق و غرب ـ محدود مي كند. دهانه مركزي سمت قبله، اندكي پهن تر از دهانه هاي ديگر است و بدين ترتيب مراحل آغازين شكل گيري ايوان در مساجد شبستاني شكل مي گيرد. نبود تقارن در تعداد دهانه هاي سمت شمال و جنوب صحن، پديده اي غيرمعمول است كه در اين بنا ديده مي شود.




اين مسجد همانند ديگر بناهاي پيش از اسلام از بلندي و افراز شكوهمندي برخوردار است. حياط و صحن كوچك مسجد از جنوب به سه دهانه شبستان و از شرق و غرب هر يك به دو دهانه ايوان محدود مي شود و در سمت شمال آن چهار صفه قرار دارد كه با درگاه هايي كه هم اكنون مسدود شده اند به هم راه داشته اند. پوشش صفه ها شكل بسيار ساده، ابتدايي نيم گنبد است كه بعدها در سر در اصلي بيشتر بناهاي دوران اسلامي در ايران با شكوه هرچه تمام تر نمود پيدا مي كند. در ابتدا به جاي محراب اصلي شبستان فرورفتگي راستگوشه اي ايجاد شده بود كه بعدها محرابي كاهگلي در درون آن ساخته شد. از جالب ترين ويژگي هاي اين مسجد مي توان به نقش درهاي مجلل ساساني اشاره كرد كه با استفاده از گچ، بر ديوار شرقي بنا نقش بسته است، به احتمال زياد از آنجايي كه استفاده از درهاي مجلل و آراسته در بناهاي صدر اسلام رايج نبوده است، معمار با به كارگيري ذوق و توانايي هنري اش كوشيده است تا الگويي از درهاي زيباي كهن به دست آيندگان بدهد. هم اكنون ورودي اصلي مسجد دركنار مناره قرار دارد و به نظر مي رسد كه همزمان با افزودن مناره به بناي اصلي ساخته شده باشد. اين در مستقيماً به شبستان باز مي شود اما علاوه بر مناره و سردر، دو اتاق در قسمت غربي مسجد قرار دارد كه همزمان با ساختمان اصلي ساخته شده است. معماري مسجد به جز طرح اصلي كه پديده تازه اي محسوب مي شود كاملاً ساساني است به شكلي كه حتي ستون هاي كوچك چهارگوشه جرزها، سرستون ها، درگاه ها و آرايش ها همگي به سبك و شيوه معماري پيش از اسلام ساخته شده اند. مسجد فهرج از خشت خام با ابعاد بزرگ ساخته شده و نماي سيمگل (گل رس، ريگ روان و خاكه گل)، گل ريگ و چفت هاي گلي دارد كه البته در اينجا به جاي كاه كه در اين روستا كمياب بوده از ژاژ (خارشتر) آسياب شده استفاده مي كرده اند و همين امر، بنا را از آسيب آفتي چون موريانه به دور مي دارد. براي آرايش نما از طاقچه هاي كوچك با پوشش و نقش هاي شكنجي و دالبري استفاده شده است و در جايي نقشي از كنگره هاي تخت جمشيد نيز ديده مي شود كه وجود اين شكل از تزئين در معماري سده هاي نخستين هجري، آن هم در بنايي چون مسجد، مايه شگفتي است. در زمينه جغرافياي تاريخي فهرج مي توان به گفته ابواسحاق ابراهيم اصطخري در كتاب مسالك و ممالك استناد كرد. او چهار شهر بزرگ ناحيه اصطخر خوره يا كوره اصطخر را كه همان يزد است، به ترتيب كثه، ميبد، نائين و فهرج مي خواند و بيان مي دارد كه سه شهر از اين چهار شهر، داراي مسجد جامع بوده اند اما در ادامه از چهار شهر كثه، ميبد، نائين و بهره ياد مي كند. در متن عربي اصطخري به جاي بهره، فهرج نوشته شده است اما مترجم كه به سبب نثر روانش مي توان او را از مردمان همان حدود دانست نام مصطلح محل در حدود قرن چهارم و پنجم هجري، يعني همان بهره را به كار برده است. در ديگر كتاب هاي فرهنگ و لغتنامه ها نيز در برابر نام فهرج نوشته شده است كه اين نام، شكل عربي شده بهره است و سه شهر به اين نام خوانده مي شده اند كه يكي در عراق است و ديگري در بلوچستان و شهر ديگر يعني همان بهره يا فهرج از ناحيه يزد اصطخر خوره است و چنان كه مي دانيم فهرج در بخش سريزد واقع شده است و در واقع دروازه ناحيه يزد به شمار مي رود. از نظر طرح و سبك معماري و همچنين با مقايسه آنچه در كتب تاريخي و جغرافيايي آمده است، مي توان اين مسجد را كهن ترين مسجدي دانست كه تاكنون در ايران شناسايي شده است




نكته جالب توجه در مورد مسجد جامع فهرج آن است كه اين مسجد برخلاف ديگر مساجد همزمان با خود در نخستين سده هاي اسلامي كه عمدتاً شكل تغيير يافته اي از آتشكده و يا ديگر بناهايي از دوره پيشين بوده اند، از همان ابتدا با كاربري مسجد ساخته شده است. اگرچه سبك ساخت و معماري آن كاملاً برگرفته از الگوها، تزئينات و ديگر شيوه هاي معماري رايج در دوران ساساني است، اما آنچه در اين ميان اهميت مي يابد آن است كه روح بي بديل دين جديد با سنت ديرينه و ديرپاي ساساني به گونه اي نوين و ديگرگون در اين مسجد با هم پيوند مي خورد. سال هاي بسياري است كه مسجد فهرج با همان جلال و شكوه هميشگي اش پا برجاي دارد و اميد است تا با كاوش هاي بيشتر، بتواند پاسخگوي سوالات بي شمار بسياري باشد كه گوشه اي از تاريخ تاريك سده هاي نخستين هجري را روشن تر نمايد. اگرچه تا چندي پيش مردمان بومي در پي جايگزيني مسجد كهنسال با مسجدي جديد و تازه ساز بودند اما به نظر مي رسد كه امروزه با آگاهي از ارزش بسيار و تاريخ طولاني اين مسجد كهن در حفظ و شناساندن هر چه بيشتر آن سهم بسزايي خواهند داشت



The Masjid of Fahraj is the congregational mosque of the town of Fahraj, thirty kilometers east of the city of Yazd. The mosque is significant as one of the oldest extent mosques in Iran, representing an important evolutionary stage in mosque construction from post and lintel systems, to wooden roofs on arcades, finally to full scale vaulting with permanent materials. The Masjid-i Jami of Fahraj along with the Tarik Khana mosque at Damghan marks the change of the mosque construction's primary structural member from columns to piers, in the ninth century. The original patron and date of construction cannot be verified, but a date in the Sassanid period cannot be ruled out considering the excavation of ancient Zoroastrian references and the prevalent tradition of appropriating sacred sites. Fahraj lies on the old route between Yazd and Baqf and was an important urban settlement in Sassanid times, known by various names such as Mihrpadeen, Mihreez, Fahrashan or Pahreh. Iranshahr, today the largest city in the state of Baluchistan in Iran was also referred to as Fahraj in the ancient Greek records of Alexander's campaigns.



The mosque primarily consists of an internal courtyard, vaulted sanctuary and arcades, and a clay minaret. It is largely built of sun-dried, unfired clay tiles and mud bricks. Its modest internal courtyard is lined with clay tiles and contains a now dry central ablution tank. The internal facades are near symmetrical and consist of three arched bays defined by thick piers, partly relieved by vertical niches. The court's roofline is uninterrupted and a decorative cornice emphasizes horizontality that is challenged by the mosque's minaret and arched silhouette of barrel vaults over the jamaat khana (main prayer hall). The mosque, like its contemporaries at Damghan and Nayin, features the traditional Iranian barrel vault (or beez), supported on squat rectangular brick piers. The roofing system is made up of five linear vaults oriented east-west, three of which are interrupted by the central courtyard. Two additional vaults orient north-south, and the roof extends to the mosque's northwest corner. The minaret added to the mosque later in the tenth century is also one of the earliest extant examples of its type, with the minaret at Nayin. The minaret is built as a tapering cylinder with an internal spiral staircase lit by slits that form a regular pattern on the minaret's external elevation. The projecting balcony is crowned by triangular crenellations with a pronounced batter (a slope, as of the outer face of a wall , that recedes from bottom to top), accentuating the minaret's verticality. The Fahraj minaret is one of the first known Iranian minarets after the minaret at Siraf, and has played a pivotal role in developing the cylindrical minaret form, that was later carried far with Seljuk conquests to Syria, Anatolia, Iraq, Afghanistan and India.


The mosque design's simplicity and lack of ornamentation have denied it the public attention and preservation efforts deserved by a building emblematic of so pivotal a stage in Iranian Islamic architecture and heritage. The mosque represents a little documented innovation in Islamic architecture that was soon lost to the dominant four-iwan prototype patronized by the Seljuks in the eleventh century.

Sources:

Hillenbrand, Robert. 2000. Islamic Architecture. Edinburgh: Edinburgh University Press, 76, 77.

"[Yazd] Historical Place[s]." Yazdcity.com. http://www.yazdcity.com/english/history.htm. [February 14, 2007]


[<<  <  1  2  3  4  [5]  6  7  8  9  10  11  12  13  14  15  >  >>]    [Archive]

© Pidgin Technologies Ltd. 2016

ns4008464.ip-198-27-69.net