IRAN - The land of Peace & Love

By: kousha kiyani

[Recommend this Fotopage] | [Share this Fotopage]
[<<  <  6  7  8  9  10  11  12  [13]  14  15  16  17  18  19  20  >  >>]    [Archive]
Tuesday, 15-Apr-2008 13:48 Email | Share | | Bookmark
The Tomb of Saadi - Shiraz ( آرامگاه سعدی - شیراز )

 
 
 
View all 13 photos...
سعدی

ابومحمد مُصلِح بن عَبدُالله مشهور به سعدی شیرازی (حدود ۵۸۵ یا حدود ۶۰۶ – ۶۷۱ یا ۶۹۱ هجری قمری) شاعر و نویسندهٔ پارسی‌گوی ایرانی است. مقامش نزد اهل ادب تا بدانجاست که به وی لقب استاد سخن داده‌اند. آثار معروفش کتاب گلستان در نثر و بوستان در بحر متقارب و نیز غزلیات وی است
سعدی در شیراز متولد شد. پدرش در دستگاه دیوانی اتابک سعد بن زنگی، فرمانروای فارس شاغل بود
سعدی هنوز طفل بود که پدرش در گذشت. در دوران کودکی با علاقه زیاد به مکتب می‌رفت و مقدمات علوم را می‌آموخت. هنگام نوجوانی به پژوهش و دین و دانش علاقه فراوانی نشان داد. اوضاع نابسامان ایران در پایان دوران سلطان محمدخوارزمشاه و بخصوص حمله سلطان غیاث الدین، برادر جلال الدین خوارزمشاه به شیراز (سال ۶۲۷) سعدی راکه هوایی جز کسب دانش در سر نداشت برآن داشت دیار خود را ترک نماید.سعدی در حدود ۶۲۰ یا ۶۲۳ قمری از شیراز به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و در آنجا از آموزه‌های امام محمد غزالی بیشترین تأثیر را پذیرفت (سعدی در گلستان غزالی را «امام مرشد» می‌نامد). غیر از نظامیه، سعدی در مجلس درس استادان دیگری از قبیل شهاب‌الدین سهروردی نیز حضور یافت و در عرفان از او تأثیر گرفت. معلم احتمالی دیگر وی در بغداد ابوالفرج بن جوزی (سال درگذشت ۶۳۶) بوده‌است که در هویت اصلی وی بین پژوهندگان (از جمله بین محمد قزوینی و محیط طباطبایی) اختلاف وجود دارد

آرامگاه سعدی در شیرازاست . او پس از پایان تحصیل در بغداد ، به سفرهای متنوعی پرداخت که به بسیاری از این سفرها در آثار خود اشاره کرده‌است. در این که سعدی از چه سرزمین‌هایی دیدن کرده میان پژوهندگان اختلاف نظر وجود دارد و به حکایات خود سعدی هم نمی‌توان چندان اعتماد کرد و به نظر می‌رسد که بعضی از این سفرها داستان‌پردازی باشد (موحد ۱۳۷۴، ص ۵۸) ، زیرا بسیاری از آنها پایه نمادین و اخلاقی دارند نه واقعی . مسلم است که شاعر به عراق، شام و حجاز سفر کرده است و شاید از هندوستان، ترکستان، آسیای صغیر، غزنه، آذربایجان، فلسطین، چین، یمن و آفریقای شمالی هم دیدار کرده باشد. سعدی در حدود ۶۵۵ قمری به شیراز بازگشت و در خانقاه ابوعبدالله بن خفیف مجاور شد. حاکم فارس در این زمان اتابک ابوبکر بن سعد زنگی (۶۲۳-۶۵۸) بود که برای جلوگیری از هجوم مغولان به فارس به آنان خراج می‌داد و یک سال بعد به فتح بغداد به دست مغولان (در ۴ صفر ۶۵۶) به آنان کمک کرد. در دوران ابوبکربن سعدبن زنگی شیراز پناهگاه دانشمندانی شده بود که از دم تیغ تاتار جان سالم بدر برده بودند. در دوران وی سعدی مقامی ارجمند در دربار به دست آورده بود. در آن زمان ولیعهد مظفرالدین ابوبکر به نام سعد بن ابوبکر که تخلص سعدی هم از نام او است به سعدی ارادت بسیار داشت. سعدی به پاس مهربانی‌های شاه سرودن بوستان را در سال ۶۵۵ شروع نمود. و کتاب را در ده باب به نام اتابک ابوبکر بن سعدبن زنگی در قالب مثنوی سرود. هنوز یکسال از تدوین بوستان نگذشته بود که در بهار سال ۶۵۶ دومین اثرش گلستان را بنام ولیعهد سعدبن ابوبکر بن زنگی نگاشت و خود در دیباچه گلستان می‌گوید. هنوز از گلستان بستان یقینی موجود بود که کتاب گلستان تمام شد

سعدی در خانقاهی که اکنون آرامگاه اوست و در گذشته محل زندگی او بود، به خاک سپرده شد که در ۴ کیلومتری شمال شرقی شیراز، در دامنه کوه فهندژ، در انتهای خیابان بوستان و در کنار باغ دلگشا است. این مکان در ابتدا خانقاه شیخ بوده که وی اواخر عمرش را در آنجا می‌گذرانده و سپس در همانجا دفن شده‌است. برای اولین بار در قرن هفتم توسط خواجه شمس الدین محمد صاحبدیوانی وزیر معروف آباقاخان، مقبره‌ای بر فراز قبر سعدی ساخته شد. در سال ۹۹۸ به حکم یعقوب ذوالقدر، حکمران فارس، خانقاه شیخ ویران گردید و اثری از آن باقب نماند. تا این که در سال ۱۱۸۷ ه.ق. به دستور کریمخان زند، عمارتی ملوکانه از گچ و آجر بر فراز مزار شیخ بنا شد که شامل ۲ طبقه بود. طبقه پایین دارای راهرویی بود که پلکان طبقه دوم از آنجا شروع می‌شد. در دو طرف راهرو دو اطاق کرسی دار ساخته شده بود. در اطاقی که سمت شرق راهرو بود، قبر سعدی قرار داشت و معجری چوبی آن را احاطه کره بود. قسمت غربی راهرو نیز موازی قسمت شرقی، شامل دو اطاق می‌شد، که بعدها شوریده (فصیح الملک) شاعر نابینای شیرازی در اطاق غربی این قسمت دفن شد. طبقه بالای ساختمان نیز مانند طبقه زیرین بود، با این تفاوت که بر روی اطاق شرقی که قبر سعدی در آنجا بود، به احترام شیخ اطاقی ساخته نشده بود و سقف آن به اندازه دو طبقه ارتفاع داشت. بنای فعلی آرامگاه سعدی از طرف انجمن آثار ملی در سال ۱۳۳۱ ه-ش با تلفیقی از معماری قدیم و جدید ایرانی در میان عمارتی هشت ضلعی با سقفی بلند و کاشیکاری ساخته شد. رو به روی این هشتی، ایوان زیبایی است که دری به آرامگاه دارد



Sheikh Saadi (in Persian: سعدی, full name in English: Muslih-ud-Din Mushrif ibn Abdullah) (1184 – 1283/1291?) is one of the major Persian poets of the medieval period. He is recognised not only for the quality of his writing, but also for the depth of his social thought.

A native of Shiraz, Persia, Sheikh Saadi left his native town at a young age for Baghdad to study Arabic literature and Islamic sciences at Al-Nizamiyya of Baghdad (1195-1226).

The unsettled conditions following the Mongol invasion of Persia led him to wander abroad through Anatolia, Syria, Egypt, and Iraq. He also refers in his work to travels in India and Central Asia. Saadi is very much like Marco Polo who travelled in the region from 1271 to 1294. There is a difference, however, between the two. While Marco Polo gravitated to the potentates and the good life, Saadi mingled with the ordinary survivors of the Mongol holocaust. He sat in remote teahouses late into the night and exchanged views with merchants, farmers, preachers, wayfarers, thieves, and Sufi mendicants. For twenty years or more, he continued the same schedule of preaching, advising, learning, honing his sermons, and polishing them into gems illuminating the wisdom and foibles of his people.

When he reappeared in his native Shiraz he was an elderly man. Shiraz, under Atabak Abubakr Sa'd ibn Zangy (1231-60) was enjoying an era of relative tranquility. Saadi was not only welcomed to the city but was respected highly by the ruler and enumerated among the greats of the province. In response, Saadi took his nom de plume from the name of the local prince, Sa'd ibn Zangi, and composed some of his most delightful panegyrics as an initial gesture of gratitude in praise of the ruling house and placed them at the beginning of his Bustan. He seems to have spent the rest of his life in Shiraz.

His best known works are Bustan ("The Orchard") completed in 1257 and Gulistan ("The Rose Garden") in 1258. Bustan is entirely in verse (epic metre) and consists of stories aptly illustrating the standard virtues recommended to Muslims (justice, liberality, modesty, contentment) as well as of reflections on the behaviour of dervishes and their ecstatic practices. Gulistan is mainly in prose and contains stories and personal anecdotes. The text is interspersed with a variety of short poems, containing aphorisms, advice, and humorous reflections. Saadi demonstrates a profound awareness of the absurdity of human existence. The fate of those who depend on the changeable moods of kings is contrasted with the freedom of the dervishes.

For Western students, Bustan and Gulistan have a special attraction; but Saadi is also remembered as a great panegyrist and lyricist, the author of a number of masterly general odes portraying human experience, and also of particular odes such as the lament on the fall of Baghdad after the Mongol invasion in 1258. His lyrics are to be found in Ghazaliyat ("Lyrics") and his odes in Qasa'id ("Odes"). He is also known for a number of works in Arabic. The peculiar blend of human kindness and cynicism, humour, and resignation displayed in Saadi's works, together with a tendency to avoid the hard dilemma, make him, to many, the most typical and loveable writer in the world of Iranian culture.

Alexander Pushkin, perhaps the greatest Russian poet of all time and a world renown literacy figure, quotes Saadi in his masterpiece Eugene Onegin :

as Saadi sang in earlier ages,
"some are far distant, some are dead".

Saadi distinguished between the spiritual and the practical or mundane aspects of life. In his Bustan, for example, spiritual Saadi uses the mundane world as a spring board to propel himself beyond the earthly realms. The images in Bustan are delicate in nature and soothing. In the Gulistan, on the other hand, mundane Saadi lowers the spiritual to touch the heart of his fellow wayfarers. Here the images are graphic and, thanks to Saadi's dexterity, remain concrete in the reader's mind. Realistically, too, there is a ring of truth in the division. The Sheikh preaching in the Khanqah experiences a totally different world than the merchant passing through a town. The unique thing about Saadi is that he embodies both the Sufi Sheikh and the travelling merchant. They are, as he himself puts it, two almond kernels in the same shell.

Saadi's prose style, described as "simple but impossible to imitate" flows quite naturally and effortlessly. Its simplicity, however, is grounded in a semantic web consisting of synonymy, homophony, and oxymoron buttressed by internal rhythm and external rhyme.

Saadi's mausoleum in ShirazChief among these works is Goethe's West-Oestlicher Divan. Andre du Ryer was the first European to present Saadi to the West, by means of a partial French translation of Gulistan in 1634. Adam Olearius followed soon with a complete translation of the Bustan and the Gulistan into German in 1654.

Ralph Waldo Emerson was also an avid fan of Sadi's writings, contributing to some translated editions himself. Emerson, who read Saadi only in translation, compared his writing to the Bible in terms of its wisdom and the beauty of its narrative.

One of his more famous quotes is, "Whatever is produced in haste goes easily to waste." Another famous poem focuses on the oneness of mankind.

The same poem is used to grace the entrance to the Hall of Nations of the UN building in New York with this call for breaking all barriers:


بنی آدم اعضای یک پیکرند
که در آفرينش ز یک گوهرند

چو عضوى به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی

Human beings are members of a whole,

In creation of one essence and soul.


If one member is afflicted with pain,

Other members uneasy will remain.


If you have no sympathy for human pain,

The name of human you cannot retain.

نوشتار از ویکیپدیا





Saturday, 12-Apr-2008 12:01 Email | Share | | Bookmark
The Tomb of Hafez - Shiraz ( آرامگاه حافظ - شیراز )

 
 
 
View all 10 photos...
خواجه شمس الدین محمد بن محمد حافظ شیرازی (حدود ۷۲۷-۷۹۲ هجری قمری)، شاعر و غزلسرای بزرگ قرن هشتم ايــران و یکی از سخنوران نامی جهان است
بسیاری حافظ شیرازی را بزرگ‌ترین شاعر ایرانی تمام دوران ها می‌دانند. بیشتر اشعار حافظ غزل می‌باشد و بن‌مایه غالب غزلیات او عشق است
حافظ به همراه سعدی، فردوسی و مولانا چهار رکن اصلی شعر و ادبیات فارسی را شکل داده‌اند
دیوان حافظ که مشتمل بر حدود ۵۰۰ غزل، چند قصیده، دو مثنوی، چندین قطعه، و تعدادی رباعی‌ست، تا کنون بیش از چهارصد بار به اشکال و شیوه‌های گوناگون، به زبان اصلی فارسی و دیگر زبان‌های جهان به‌چاپ رسیده است. شاید تعداد نسخه‌های خطّی ساده یا تذهیب گردیدهٔ آن در کتابخانه‌های ایران، افغانستان، هند، پاکستان، ترکیه، و حتی کشور‌های غربی از هر دیوان فارسی دیگری بیشتر باشد

آرامگاه حافظ در شمال شهر شيراز، پايين تر از دروازه قرآن، در خاك مصلي (يكي از قبرستان هاي معروف شيراز) قرار دارد و مساحت آن 19116 متر مربع است. 65 سال پس از درگذشت حافظ، در سال 856 ه.ق. 1452 م. شمس الدين محمد يغمايي وزير ميرزا ابوالقاسم بابر گوركاني (پسر ميرزا بايسنغر نواده شاهرخ بن تيمور) حاكم فارس، براي اولين بار ساختمانی گنبدی شكل را بر فراز مقبره حافظ بنا كرد و در جلو اين ساختمان، حوض بزرگي ساخت كه از آب ركن آباد پر مي شد. اين بنا يك بار در اوايل قرن يازدهم هجري، در زما حكومت شاه عباس و ديگر بار، 350 سال پس از وفات حافظ به دستور نادرشاه افشار مرمت شد.در سال 1187 ه.ق. كريم خان زند بر مقبره حافظ، بارگاهي به سبك بناهای خود،شامل تالاری با چهار ستون سنگی یکپارچه و بلند و باغی بزرگ در جلو آن ساخت و بر مزارش سنگ مرمری نهاد كه امروز نيز باقي است. بعد از عمارتی که کریم خان زند بر مقبره حافظ ساخت در طول یکصد و شصت سال تعمیرات زیادی به وسیله اشخاص خیرخواه انجام گرفت تا آنکه در سال 1315 به کوشش شادروان علی اصغر حکمت بنای کنونی با بهره گیری از عناصر معماری روزگار کریم خان زند و یادمانهای حافظیه توسط آندره گدار فرانسوی طراحی و اجرا شد. در کنار مزار حافظ عرفا و شعرای نامداری به خاک سپرده شده اند

آرامگاه حافظ در منطقهٔ حافظیّه و در فضایی آکنده از عطر و زیبایی جان‌پرور گل‌های شیراز درهم‌آمیخته با شور اشعار خواجه واقع شده‌است. این مکان یکی از جاذبه‌های مهمّ توریستی هم به‌شمار می‌رود، و در زبان عامیانهٔ خود اهالی شیراز، رفتن به حافظیّه معادل با زیارت آرامگاه حافظ گردیده‌است. اصطلاح زیارت که بیشتر برای اماکن مقدّسی نظیر کعبه و بارگاه حسین‌بن علی، امام سوّم شیعیان به‌کار می‌رود، به‌خوبی نشان‌گر آن‌ست که حافظ چه چهرهٔ مقدّسی نزد ایرانیان دارد. معتقدان به حافظ رفتن به آرامگاه او را با آداب و رسومی آیینی همراه می‌کنند، از جمله با وضو به آنجا می‌روند، و در کنار آرامگاه حافظ کفش خود را از پای بیرون می‌آورند که در فرهنگ مذهبی ایران نشانهٔ احترام و قدسی بودن مکان است. آرامگاه حافظ هم‌چنین مکانی فرهنگی‌ست. به‌عنوان مثال، برنامه‌های مختلف شعرخوانی شاعران مشهور یا کنسرت خوانندگان بخصوص سبک موسیقی ایرانی و عرفانی در کنار آن برگزار می‌شود. حافظ شیرازی در شعری پیش‌بینی کرده‌ است که مرقدش پس از او زیارت‌گاه خواهد شد

بر سر تربت ما چون گذری، همّّّت خواه که زیارت‌گه رندان جهان خواهد بود

Khwāja Šams ud-Dīn Muhammad Hāfez-e Šīrāzī, or simply Hāfez (Persian: خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی), was a Persian mystic and poet. He was born sometime between the years 1310 and 1337 in Shiraz, Medieval Persia. John Payne, who has translated the Diwan Hafez, regards Hafez as the greatest poet of the world.

His lyrical poems, known as ghazals, are noted for their beauty and bring to fruition the love, mysticism, and early Sufi themes that had long pervaded Persian poetry. Moreover, his poetry possessed elements of modern surrealism.
When Hafez died, controversy raged as to whether or not Hafez should be given a religious burial in light of his clearly hedonistic lifestyle and, at most times, unorthodox ways. His friends, however, convinced the authorities using Hafez's own poetry to allow it. Twenty years after his death, an elaborate tomb (the Hafezieh) was erected to honor Hafez in the Musalla Gardens in Shiraz. Inside, Hafez's alabaster tombstone bore one of his poems inscribed upon it - "profoundly religious at last" (Durant):

Hafez-Goethe memorial in Weimar.
مژده‌ى وصل تو كو كز سر جان برخيزم
طاير قدسم و از دام جهان برخيزم
Where are the tidings of union? that I may arise-
Forth from the dust I will rise up to welcome thee!
My soul, like a homing bird, yearning for paradise,
Shall arise and soar, from the snares of the world set free.
به ولاى تو كه گر بنده‌ى خويشم خوانى
از سر خواجگى كون و مكان برخيزم
When the voice of thy love shall call me to be thy slave,
I shall rise to a greater far than the mastery
Of life and the living, time and the mortal span.
يارب از ابر هدايت برسان بارانى
پيشتر زانكه چو گردى ز ميان برخيزم
Pour down, O Lord! from the clouds of thy guiding grace,
The rain of a mercy that quickeneth on my grave,
Before, like dust that the wind bears from place to place,
I arise and flee beyond the knowledge of man.
بر سر تربت من با مى و مطرب بنشين
تا ببويت ز لحد رقص‌كنان برخيزم
When to my grave thou turnest thy blessed feet,
Wine and the lute thou shalt bring in thine hand to me;
Thy voice shall ring through the fold of my winding-sheet,
And I will arise and dance to thy minstrelsy.
گرچه پيرم، تو شبى تنگ درآغوشم كش
تا سحرگه ز كنار تو جوان برخيزم
Though I be old, clasp me one night to thy breast,
And I, when the dawn shall come to awaken me,
With the flush of youth on my cheek from thy bosom will rise.
خيز و بالا بنما اى بت شيرين‌حركات
كز سر جان و جهان دست‌فشان برخيزم

روز مرگم نفسى مهلت ديدار بده
تا چو حافظ ز سر جان و جهان برخيزم
Rise up! let mine eyes delight in thy stately grace!
Thou art the goal to which all men's endeavor has pressed,
And thou the idol of Hafez's worship; thy face
From the world and life shall bid him come forth and arise!
Translation by Gertrude Bell

Nowadays, the Hafezieh is visited by millions each year and regarded by countless people to be a veritable shrine.


نوشتار از ویکیپدیا





Tuesday, 8-Apr-2008 13:54 Email | Share | | Bookmark
Dariush Grand Hotel-Kish-IRAN( هتل بزرگ داریوش - کیش )

 
 
 
View all 11 photos...
هتل بزرگ داریوش هتل ۵ ستاره‌ای در جزیره کیش است که با سرمایه‌گذاری حسین ثابت ساخته شد. این هتل با الهام از تخت جمشید بصورت سمبلی از افتخار و عزت ایران باستان در دوران هخامنشیان ساخته شده‌است
این هتل دارای ۱۶۸ اطاق می‌باشد و با سرمایه‌ای معادل ۱۲۵ میلیون دلار ساخته شده‌است

The Dariush Grand Hotel (Persian: هتل بزرگ داریوش) is a 168-room, $125 million, luxury five star hotel located on the eastern part of Kish Island in the Persian Gulf.

Establishment
Dariush Grand Hotel was built as a look alike of Persepolis, a symbol of the glory and splendor of the ancient Persian (Iranian) civilization and the Persian Empire. The hotel was designed and developed by the Iranian (Persian) entrepreneur and hotel tycoon, Hossein Sabet, who owns and manages several tourist attractions and hotels in the Canary Islands. The hotel was completed in 2003 and is owned by a number of companies.

On May 7, 2004 it was announced that the Rezidor Hotel Group would manage the Dariush Grand Hotel in a 10-year contract.[1] In 2006, Rezidor and the owner of the hotel agreed to cancel the contract. Since 2006, the company management of the hotel is unknown. But it is highly thought that the Sabet Hotels Group runs the management of the hotel.

A bar serving alcohol is also open to non-Iranian customers inside the hotel as well.

Wikipedia

http://www.dariushgrandhotel.com/F-index-ENG.htm







Sunday, 30-Mar-2008 15:40 Email | Share | | Bookmark
Kish Island ( جزیره کیش )

 
 
 
View all 45 photos...
جزیره کیش

کیش جزیره ای از توابع بخش کیش شهرستان بندر لنگه در استان هرمزگان و يكى از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است . در گذشته این جزیره را به نام «قیس» می خواندند . شکل این جزیره بیضوی مانند است و در ۱۲ کیلومتری ساحل شیبکوه واقع شده ‌است . این خشکچه (جزیره) یک میلیون و هفتصد هزار گردشگر را سالانه به خود جذب میکند
جمعیت جزیره حدود بیست هزار نفر می باشد



طول جزیره کیش در حدود ۱۲ کیلومتر از جهت مشرق تا مغرب، و عرض آن ۷ کیلومتر، و مساحت آن ۹۰ کیلومتر مربع است. جزیره کیش بشکل بیضی می باشد و به جهت همین هم کیش که به معنای زه کمان می باشد نام گرفته است. و ۱۲۰ قدم از سطح دریا ارتفاع دارد. ارتفاع وسط جزیره از اطرافش بیشتر است، اما ارتفاع اطراف کیش از سطح آب در بعضی نقاط از یک متر هم کمتر است. در قسمت شمالی جزیره آب زیرزمینی اش شیرین است. باغ‌های نخل خرما در کیش وجود دارد. چاه‌های جزیره کم عمق است به اندازه‌ای که در بعضی جاها عمق چاه از یک متر هم کم تر است. و در شمال شرقی جزیره آب بسیار شیرین وجود دارد




جزیره کیش یکی از محبوب‌ترین نقاط گردشگری در ایران است که سالانه پذیرای صدها هزار تن از گردشگران عمدتاً ایرانی است. کیش همچنین یک شهر مدرن و زیباست که دارای هتل‌های فراوان و زیبا، از جمله هتل بزرگ داریوش، بازارها و مراکز خرید متعدد، و مکانهای دیدنی و تفریحی فراوان است. در فرودگاه بین الملی کیش روزانه ده‌ها پرواز داخلی و بین المللی انجام می‌شود





در جزیره کیش روستای است بنام حریره این روستا خالی از سکنه‌است بومیان جزیره میگویند که حریره نام بانویی بوده که ملکه شهر بود - تقریباً تمام شهر ویرانه است و فقط بخشی از شهر که عمارت کاخ بانوی حریره بوده مرمت شده، تاریخ این روستا به دوره قیاصره بر می‌گردد





درختان انجیر معابد(لور) کیش ، به‌عنوان گنجینه‌ای طبیعی ، جذاب و زیبا می‌باشد که عمر آن بین 500 تا 600 سال براورد شده است. بر تنه آن گره هایی از پارچه و نخ زده شده است که به نوعی جنبه مقدس به آن می دهد و اهالی اعتقاد دارند که این درخت شگون دارد. درخت لور یا انجیر معابد معروفترین درخت جزیره‌است




تصاویری زیبا از کیش و سواحل خلیج همیشه فارس








نوشتار از ویکیپدیا


Tuesday, 25-Mar-2008 13:55 Email | Share | | Bookmark
Sheikh Bahaee Castle ( ارگ شیخ بهایی - نجف آباد - اصفهان )

 
 
 
View all 24 photos...
اولين طرح گردشگري نجف آباد معروف به هفت برج و به نام طرح گردشگري ارگ شيخ بهايي به همت شهرداري نجف آباد باز سازی شده است

ارگ شيخ بهايي در حصار باغي به مساحت 3000مترمربع با اعتبار اوليه هفتاد ميليون تومان و با هزينه اي بالغ بر 300ميليون تومان پس از دو سال تلاش شهرداري جهت ثبت آن در آثار ملي كشور، تكميل و مورد بهره برداري قرار گرفت
مجموعه ارگ شيخ بهايي كه در ضلع جنوب شرقي نجف آباد در محله جوي خارون و در شهر بهارستان واقع شده، از جمله آثار تاريخي شهر است كه مرمت، بازسازي و افتتاح آن به همت مسئولان شهر صورت گرفت
مجموعه فرهنگي - تفريحي ارگ شيخ بهايي به عنوان مجموعه اي بي نظير از برج و بارو با هفت برج منفرد از هم، با ارتفاع حدود 14متر است كه با ديواري كاهگلي با ارتفاع 4متر بهم وصل شده اند. تقسيم بندي برجها در زوايا و اضلاع ديوارها و نيز سر در ورودي اين مجموعه منظره زيبايي را بوجود آورده كه بوسيله هشتي و اتاق هايي در بالا، پايين و زيرزمين، ورودي به ارگ را ممكن مي سازد

ارگ شيخ بهايي يا همان «هفت برج خارون» در گذشته به منظور فراهم كردن كودهاي حيواني (پرندگان) احداث شده و به جهت
مصارف كشاورزي مورد استفاده قرار مي گرفت كه در سالهاي اخير رو به نابودي و تخريب بود
خوشبختانه شهرداري نجف آباد در اقدامي فرهنگ دوستانه كه نشان از علاقه به حفظ آثار و ابنيه باستاني و نيز ثبت و ضبط ميراث فرهنگي شهرستان دارد، طي دو سال اخير و به رغم مشكلات فراوان مالي اقدام به بازسازي، تعمير، مرمت، ثبت ملي اين اثر و نهايت هم بهره برداري از اين مجموعه تاريخي كرد.مجموعه فرهنگي و تاريخي ارگ شيخ بهايي شامل فضاي سبز، آبنما، چايخانه سنتي و محوطه اي چشمگير با كاربري فرهنگي- تفريحي است

www.dadamadad.blogfa.com








[<<  <  6  7  8  9  10  11  12  [13]  14  15  16  17  18  19  20  >  >>]    [Archive]

© Pidgin Technologies Ltd. 2016

ns4008464.ip-198-27-69.net